IAIDO jest to jedna z nielicznych, czysto japońska, sztuka narodowa polegająca na szybkim dobywaniu i cięciu mieczem. Powstała około roku 1500 za przyczyną wojownika Hayashizaki Jinsuke Minamoto no Shigenobu (1545-1618). Nauczał on sposobów błyskawicznego wyjmowania miecza z pochwy i zadawania cięcia w nieprzerwanym ruchu. Zaatakowani samuraje często byli bezbronni i niezdolni do użycia techniki kenjutsu. Nauka ta stała się bardzo popularna. W ślad za pierwszą szkołą powstały następne.

W okresie Edo (1603-1867) charakteryzującym się pokojowymi rządami i rozkwitem arystokratycznej grupy - samurajów, iaido przybrało formę ćwiczeń duchowych. Zginęło także wiele tradycyjnych szkół. Dla każdego samuraja miecz był zawsze czymś więcej niż zwykłą bronią. Była to oznaka rangi, męskości, uosobienia honoru i lojalności, której się poświęcił. Był zawsze synonimem piękna i siły, a także celem prowadzącym do duchowego oświecenia. Młody samuraj uczył się, że będąc w innym domu obraziłby gospodarza, wyjmując zza pasa swój miecz i kładąc go rękojeścią w jego stronę. Obrazą było także przekroczyć miecz leżący na podłodze lub dotknąć obcego miecza bez zgody jego właściciela. Samuraj nigdy nie pozwalał dotknąć swego miecza komukolwiek innemu. Było to oznaką braku szacunku i mogło doprowadzić do pojedynku. Iaido zostało stworzone, by nauczać wygrywania we właściwym momencie, kiedy miecz opuszcza saya; przybierając właściwą pozycję, bezzwłocznie odpowiadając na nagłe zagrożenie. Jest to również szkoła kształtująca charakter ćwiczącego, ucząca szybkiego podejmowania decyzji oraz konsekwencji w działaniu.Koncentracja, wewnętrzna harmonia, dążenie do doskonałości, to cechy każdego treningu prowadzące zarazem do budowy silnej osobowości oraz harmonii pomiędzy ciałem a umysłem.

KENDO jako forma ćwiczeń fizycznych ma długą tradycję w japońskiej kulturze. Początkowo uważane było wyłącznie za sposób władania mieczem, potem jednak zyskało na znaczeniu, a to głównie za sprawą kilku wybitnych mistrzów, którzy wnikliwie obserwowali prawa rządzące na polu bitwy. Istotę kendo określają trzy podstawowe składniki:

• Sztuka ciała-sposób trzymania miecza, maai (odległość dzieląca przeciwników) itd.

Dzisiaj nie należy traktować dosłownie tej maksymy, ale warto z odpowiednią powagą podchodzić do treningu, który - poprzez kształtowanie fizyczne, psychiczne i społeczne - ma zapewnić pełny rozwój ludzkiej osobowoœci. Poniżej podam parę zasad, które moim zdaniem pomogą czytelnikom w lepszym zrozumieniu kendo:

• W dojo należy się powstrzymać od wszelkiej poufałości. Kiedy nosisz men (maskę), musisz traktować przeciwnika jak wroga, a keiko (trening) staje się prawdziwym pojedynkiem.
• Pamiętaj, że każdy z ćwiczących ma swój własny, odrębny styl i własną filozofię walki. Uszanuj to, lecz nie zapominaj, że jesteś częścią grupy.
• W każde keiko angażuj cały umysł i ciało (ki haku), siłę fizyczną oraz umiejętnoœci techniczne.
• Każdy cios podczas keiko traktuj tak, jakby był jedynym, jaki zdołasz zadać.
•W czasie keiko pracuj nad swoim charakterem.
• Podczas treningu pogłębiaj swoją znajomość kendo i wszystkie myśli poświęcaj wyłącznie ćwiczeniom.

Niezależnie od stopnia zaawansowania, spróbuj sobie uświadomić, że w gruncie rzeczy niewiele wiesz o kendo. Pokochaj naukę. Tylko wówczas - po penaturze. W pierwszej chwili wygląda to na paradoks: jak bowiem człowiek może stać się szlachetny, skoro czeka na błąd przeciwnika, by zadaćœmiertelne wnym czasie - staniesz się prawdziwym mistrzem.Przyjmij odpowiednią postawę wobec przeciwnika::.

Mimo zmian i modyfikacji, jakie następowały na różnych etapach rozwoju kendo, esencja (honshitsu) walki pozostała w zasadzie niezmienna. Przeciwnicy stają naprzeciw siebie uzbrojeni w shinai. Umysł ściera się z umysłem, wreszcie następuje atak. Trening duchowy i poprawne, z wigorem wykonane keiko, przydają szlachetności ludzkiej cięcie? Zeby to wytłumaczyć, wypada przypomnieć, że współczesne kendo praktykowane jest w oderwaniu od codzienności. Podczas ataku i obrony towarzyszy nam świadomość, że w istocie rzeczy nikt nie chce zabijać ani ranić. Każdy z nas w trakcie ćwiczeń jest jednocześnie rywalem i pomocnikiem partnera. Przeciwnika należy darzyć najwyższym szacunkiem, lecz zarazem stawiać mu zacięty opór. W ten właśnie sposób kształtuje się ludzką naturę. W zachowaniu wspomnianej równowagi wydatnie pomagają zasady rozgrywania zawodów. Warto również pamiętać, że zwycięstwo jest czymś bardzo ważnym, lecz w trudnych sytuacjach nie mniej ważna staje się walka z własną wewnętrzną słabością. Innymi słowy, trzeba uwierzyć w siebie. To właśnie nazywam uszlachetnieniem duszy. Frgment ksiązki "Kendo" Hiroshi Ozawa, Diamond Books, Bydgoszcz 2000

Zapraszamy!